پلی وینیل کلراید که در انگلیسی به اختصار PVC نامیده می شود، پلیمری از مونومر وینیل کلرید (VCM) است که توسط پراکسیدها، ترکیبات آزو و سایر آغازگرها یا تحت تأثیر نور و گرما بر اساس مکانیسم واکنش پلیمریزاسیون رادیکال آزاد پلیمریزه شده است. . هموپلیمر وینیل کلرید و کوپلیمر وینیل کلرید در مجموع به عنوان رزین وینیل کلرید شناخته می شوند.
پی وی سی پودری سفید رنگ با ساختار آمورف با درجه انشعاب کمی است. دمای انتقال شیشه ای 77 ~ 90 درجه سانتیگراد است و در حدود 170 درجه سانتیگراد شروع به تجزیه می کند. در برابر نور و گرما پایداری ضعیفی دارد. تجزیه کلرید هیدروژن تولید می کند که بیشتر به صورت خودکار کاتالیز و تجزیه می شود و باعث تغییر رنگ می شود و خواص فیزیکی و مکانیکی نیز به سرعت کاهش می یابد. در کاربردهای عملی، تثبیت کننده ها باید برای بهبود پایداری در برابر گرما و نور اضافه شوند.
وزن مولکولی پی وی سی تولیدی صنعتی عموماً در محدوده 50000 تا 110000 است. پلی پراکندگی زیادی دارد. وزن مولکولی با کاهش دمای پلیمریزاسیون افزایش می یابد. نقطه ذوب ثابتی ندارد. در دمای 80-85 درجه سانتی گراد شروع به نرم شدن می کند و در دمای 130 درجه سانتی گراد ویسکوالاستیک می شود. ، 160 × 180 ℃ شروع به تبدیل به حالت مایع چسبناک می کند. دارای خواص مکانیکی خوبی است، استحکام کششی حدود 60 مگا پاسکال، مقاومت ضربه ای 5-10 کیلوژول بر متر مربع است، و دارای خواص دی الکتریک عالی است.
