1. پلی اتیلن پلی اتیلن
پلی اتیلن یک ترموپلاستیک است که توسط اتیلن پلیمریزه شده است. این غیر سمی، بی بو، موم مانند است و دارای مقاومت عالی در دمای پایین و پایداری شیمیایی است.
پلی اتیلن معمولا به پلی اتیلن با چگالی کم (LDPE)، پلی اتیلن با چگالی متوسط (MDPE) و پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) تقسیم می شود و کاربردهای آنها متفاوت است. LDPE معمولاً برای تولید محصولات سبک وزن مانند فیلم ها و الیاف استفاده می شود و در مورد تولید لوله های تزریقی معمولاً از HDPE یا MDPE استفاده می شود.
لوله های پلی اتیلن معمولا مشکی هستند و عموما برای انتقال آب سرد استفاده می شوند.
در ساخت لوله ها، به دلیل مقاومت ضعیف پلی اتیلن در برابر حرارت، نیاز به اصلاح در برخی موارد پرتقاضا (مانند سیستم های گرمایش) دارد، بنابراین PE-RT و PE-X وجود دارد.
PE-RT به پلی اتیلن مقاوم در برابر حرارت اشاره دارد. این روش کوپلیمریزاسیون اتیلن و اکتن را برای بهبود مقاومت حرارتی پلی اتیلن با کنترل تعداد و توزیع زنجیره های جانبی برای به دست آوردن یک ساختار مولکولی منحصر به فرد اتخاذ می کند.
PE-X به پلی اتیلن شبکه ای اشاره دارد. اتصال متقاطع ساختار ماکرومولکولی خطی پلی اتیلن را به ساختار شبکه ای سه بعدی تبدیل می کند و در نتیجه مقاومت حرارتی و مقاومت در برابر خزش آن را بهبود می بخشد. پلی اتیلن متقاطع ترموپلاستیک نیست و نمی توان آن را به صورت ذوب داغ به هم متصل کرد. در حال حاضر PE-X تجاری شامل PE-Xa، PE-Xb، PE-Xc است. شایان ذکر است که a و b در اینجا به گریدهای محصول A یا B اشاره نمی کنند، بلکه در واکنش پیوند متقابل هستند. روش های مورد استفاده متفاوت است.
PE-RT و PE-X اغلب به عنوان لوله های گرمایش از کف استفاده می شوند.
2. پی وی سی پلی وینیل کلرید
پلی وینیل کلراید یکی از پرمصرف ترین محصولات پلاستیکی است.
پلی وینیل کلراید در برابر نور و گرما پایداری ضعیفی دارد. برای تولید هیدروژن کلرید در دمای بالای 100 درجه یا پس از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض نور خورشید و تجزیه خودکار کاتالیستی بیشتر تجزیه می شود که منجر به تغییر رنگ و کاهش خواص مکانیکی می شود. در کاربردهای عملی، برای بهبود پایداری حرارتی و نوری، انتخاب تثبیت کننده کلید کیفیت و ایمنی آن است.
تفاوت پی وی سی نرم و سخت در وجود یا عدم وجود نرم کننده است. پی وی سی نرم حاوی مواد نرم کننده است. عموماً برای کف، سقف و رویه چرم استفاده می شود و خواص فیزیکی و مکانیکی ضعیفی دارد.
پلی وینیل کلرید سفت و سخت (PVC-U) فاقد نرم کننده اضافه شده است و معمولاً برای ساخت لوله استفاده می شود. پرکاربردترین آنها لوله های زهکشی و محفظه های برق هستند. لوله های PVC-U عموماً با ذوب داغ به هم متصل نمی شوند، بلکه توسط چسب به یکدیگر متصل می شوند.
در بالا برخی از پلاستیک های رایج مورد استفاده در ساخت لوله ها را معرفی می کند. علاوه بر مواد فوق متریال های دیگری نیز وجود دارد که کاربرد چندانی ندارند و مهمترین آنها مواد فوق می باشد.
