پلاستیک های عمومی پنج نوع پلاستیک عمومی وجود دارد ، یعنی پلی اتیلن ، پلی پروپیلن ، پلی وینیل کلراید ، پلی استایرن و ABS. همه آنها ترموپلاستیک هستند.
پلی اتیلن (PE)
پلی اتیلن پرمصرف ترین گونه در صنعت پلاستیک است. پلی اتیلن یک پلاستیک کریستال سبک و شفاف و سبک با مقاومت عالی در دمای پایین (حداقل دمای استفاده می تواند به -70 --100 reach برسد) ، عایق الکتریکی ، پایداری شیمیایی خوب ، مقاومت اسیدی ، قلیایی و نمک خوردگی مشابه محلول آبی ، اما برای پاک کردن یا خیساندن با شوینده قوی قلیایی مناسب نیست ، زیرا در برابر حرارت مقاوم نیست. پلی اتیلن برای پردازش با قالب تزریق ، قالب گیری بادی ، قالب گیری اکستروژن و سایر روش ها مناسب است. با توجه به چگالی متفاوت ، PE را می توان به: LDPE پلی اتیلن با چگالی کم ؛ پلی اتیلن HDPE با چگالی بالا ؛ پلی اتیلن LLDPE با چگالی پایین پلی اتیلن معمولاً برای ساخت کیسه های غذایی و ظروف مختلف استفاده می شود.
پلی پروپیلن (PP)
پلی پروپیلن یک ترموپلاستیک است که از پلیمریزاسیون پروپیلن بدست می آید. معمولاً یک جامد بی رنگ ، شفاف ، بی بو و غیر سمی است ، با چگالی 0.919 ~ 0.90 گرم بر سانتی متر. این سبک ترین پلاستیک همه منظوره است. مزیت بارز آن مقاومت در برابر آب است. ویژگی های پخت و پز ، می تواند در آب جوش در 100 غوطه ور شود ، بدون تغییر شکل ، بدون آسیب ، مقاومت در برابر خوردگی ، اسیدهای معمولی و حلالهای قلیایی تقریبا هیچ تاثیری بر روی آن ندارند ، استحکام ، سفتی و شفافیت بهتر از پلی اتیلن است ، مضرات آن مقاومت در دمای پایین ضعیف است و به راحتی پیر می شود ، اما با اصلاح و افزودن مواد افزودنی می توان آن را بهبود بخشید. سه روش برای تولید پلی پروپیلن وجود دارد: روش دوغاب ، روش فله مایع و روش فاز گازی. پلی پروپیلن بیشتر برای ظروف غذا استفاده می شود.
پلی وینیل کلراید (PVC)
پلی وینیل کلراید یک پلاستیک است که از پلیمریزاسیون وینیل کلرید ساخته شده است. دارای رنگ روشن ، مقاومت در برابر خوردگی ، دوام است و با افزودن نرم کننده ها می توان سختی آن را تا حد زیادی تغییر داد. روشهای تولید پلی وینیل کلرید شامل پلیمریزاسیون سوسپانسیون ، پلیمریزاسیون امولسیونی و پلیمریزاسیون فله است که عمده ترین روش پلیمریزاسیون سوسپانسیون است. به دلیل افزودن برخی مواد کمکی سمی مانند نرم کننده ها و عوامل ضد پیری در فرآیند تولید ، محصولات به طور کلی مواد غذایی و داروها را ذخیره نمی کنند.
پلی استایرن (PS)
پلی استایرن چند منظوره پلیمری از استایرن است که رنگ آن آسان است و شفافیت خوبی دارد ، اما شکنندگی آن را دارای معایب است. بنابراین ، با افزودن پلی بوتادین ، می توان آن را به پلی استایرن مقاوم در برابر ضربه (HTPS) تبدیل کرد. در برابر خوردگی اسیدی و قلیایی مقاوم است ، اما به راحتی در حلالهای آلی مانند کلروفرم ، دی کلرو اتیلن و آب موز حل می شود. روشهای اصلی تولید پلی استایرن عبارتند از پلیمریزاسیون فله ، پلیمریزاسیون سوسپانسیون و پلیمریزاسیون محلول. پلی استایرن بیشتر برای ساخت آباژور ، دسته مسواک ، اسباب بازی و قطعات الکتریکی استفاده می شود.
ABS
رزین ABS محصول ترکیب پلیمریزاسیون سه مونومر آکریلونیتریل-بوتادین-استایرن است که به عنوان ترپلیمر ABS نامیده می شود. این پلاستیک به دلیل تنوع متفاوت اجزای A (اکریلونیتریل) ، B (بوتادین) و S (استایرن) در ترکیب و تفاوت در روش های تولید ، خواص بسیار متفاوتی دارد. ABS برای قالب گیری تزریقی و پردازش اکستروژن مناسب است ، بنابراین استفاده از آن عمدتا برای تولید این دو نوع محصول است. رنگ رزین ABS چشم نواز ، مقاوم در برابر حرارت ، قوی است و سطح خارجی را می توان با فیلم های فلزی مانند کروم و نیکل آبکاری کرد. می توان از آن برای ساخت کلید پیانو ، دکمه ، جا چاقویی ، روکش تلویزیون ، دسته چتر و غیره استفاده کرد.
