نوار مواد اولیه نیز نوار PTFE نامیده می شود. PTFE پلیمر تترافلوئورواتیلن است که در انگلیسی به اختصار PTFE می باشد. ساختار اصلی PTFE - [CF2] - n است. جرم مولکولی نسبی PTFE نسبتاً بزرگ است، کم آن صدها هزار است، زیاد بیش از 10 میلیون است، به طور کلی میلیون ها (درجه پلیمریزاسیون در مرتبه 104 است، در حالی که پلی اتیلن تنها 103 است). به طور کلی، بلورینگی 90-95 درصد و دمای ذوب 327-342 درجه است. واحدهای CF2 در مولکول پلی تترا فلوئورواتیلن به شکل زیگزاگ چیده شده اند. از آنجایی که شعاع اتم فلوئور کمی بزرگتر از شعاع هیدروژن است، واحدهای CF2 مجاور را نمی توان به طور کامل در ترانس جهت گیری کرد، اما یک زنجیره پیچ خورده مارپیچ را تشکیل می دهد که تقریباً توسط اتم های فلوئور پوشانده شده است. سطح کل زنجیره پلیمری این ساختار مولکولی خواص مختلف PTFE را توضیح می دهد. هنگامی که دما کمتر از 19 درجه باشد، یک مارپیچ 13/6 تشکیل می شود. در 19 درجه، یک انتقال فاز رخ می دهد، و مولکول ها کمی باز می شوند و یک مارپیچ 15/7 را تشکیل می دهند. اگرچه جدا شدن پیوندهای کربن-کربن و پیوندهای کربن- فلوئور در پرفلوئوروکربن ها به جذب انرژی به ترتیب 94/346 و 88/484 کیلوژول بر مول نیاز دارد، پلیمریزاسیون PTFE به 1 مول تترافلئورواتیلن تنها به 173 کیلوژول 88 انرژی نیاز دارد. بنابراین، در هنگام ترک در دمای بالا، PTFE عمدتاً به تترا فلوئورواتیلن depolymerized می شود. نرخ کاهش وزن (درصد) پلی تترا فلوئورواتیلن در دمای 260، 370 و 420 درجه به ترتیب 1 × 10-4، 4 × 10-3 و 9 × 10-2 در ساعت بود. مشاهده می شود که PTFE را می توان برای مدت طولانی در 260 درجه استفاده کرد. از آنجایی که محصولات جانبی بسیار سمی مانند فلوروفسژن و پرفلوروایزوبوتیلن نیز در طی پیرولیز در دمای بالا تولید می شوند، باید توجه ویژه ای به حفاظت ایمنی و جلوگیری از تماس PTFE با شعله های باز شود.
