روش های ساخت لوله های PEX شامل موارد زیر است: روش انگل که به روش پراکسید نیز معروف است. در فرآیند تولید، از یک پراکسید محیطی برای ایجاد پیوندهای شیمیایی بین زنجیرههای مولکولی بلند پلی اتیلن از طریق دمای بالا و فشار بالا استفاده میشود. پیوند متقابل این روش پیوند متقابل PX-a نام دارد. روش سیلان: در حین اکستروژن، سیلان با مواد خام مخلوط می شود. زنجیره های پلی اتیلن با مولکول های سیلیکون ترکیب می شوند و به عنوان PX-b طبقه بندی می شوند. میزان آنتی اکسیدان موجود در مواد یکی از مهم ترین عوامل موثر بر عمر لوله است. روش تابش: پلی اتیلن با یا اشعه تابش می شود تا یک اتصال متقابل فیزیکی ایجاد کند که PX-c نامیده می شود. روش آزو: پیوند متقابل از طریق یک محیط آزو تشکیل می شود که به آن PX-d می گویند. تولید تجاری لوله های PEX تجاری شده در حال حاضر سه لوله اول هستند و عملکرد سه نوع لوله PEX دقیقاً یکسان نیست، عمدتاً در مقاومت حرارتی (استحکام حرارتی)، مقاومت در برابر خزش و مقاومت در برابر ترک خوردگی استرس. تفاوت های خاصی وجود دارد. به طور کلی، در ساختار ماکرومولکولی، حرکت حرارتی ماکرومولکولها با ساختار شبکه دو بعدی نسبتا آسان است و حرکت حرارتی ماکرومولکولهایی با ساختار بدنه سه بعدی کمی دشوارتر است. ماکرومولکول های PEXA تحت سلطه ساختارهای شبکه دو بعدی هستند، در حالی که ماکرومولکول های PEXB و PEXC توسط ساختارهای بدنه سه بعدی تسلط دارند. بنابراین، هنگامی که پلی اتیلن یکسان به عنوان ماده پایه استفاده می شود، زمانی که درجه اتصال عرضی یکسان است، مقاومت حرارتی، مقاومت در برابر خزش و مقاومت در برابر ترک تنشی PEXB و PEXC بالاتر از PEXA است. افزایش درجه پیوند متقابل PEXA ها این تفاوت را کاهش می دهد.
