لوله های رایج آبرسانی و زهکشی ساختمان: لوله های فولادی

لوله های فولادی شامل لوله های فولادی معمولی، لوله های فولادی گالوانیزه و لوله های فولادی بدون درز می باشد. لوله‌های فولادی معمولی برای لوله‌های-آب آشامیدنی غیر آشامیدنی یا لوله‌های تامین آب صنعتی عمومی استفاده می‌شوند. سطح لوله فولادی برای جلوگیری از زنگ زدگی و خوردگی گالوانیزه می شود (تولید شده توسط-گالوانیزه گرم) تا بر کیفیت آب تأثیر نگذارد. برای لوله های آب آشامیدنی یا برخی از لوله های آب صنعتی با نیازهای کیفیت آب بالا مناسب است. لوله‌های فولادی بدون درز برای شبکه‌های لوله‌های فشار قوی-استفاده می‌شوند. فشار کاری آن بالای 1.6 مگاپاسکال است. روش های اتصال لوله های فولادی شامل اتصال رزوه ای، جوشکاری و اتصال فلنجی می باشد. اتصالات رزوه ای اتصالاتی هستند که از اتصالات لوله رزوه ای استفاده می کنند. اکثر لوازم جانبی از چدن چکش خوار، گالوانیزه و غیر گالوانیزه ساخته شده است که دارای مقاومت در برابر خوردگی و استحکام مکانیکی بالایی هستند. در حال حاضر اتصالات فولادی کمی وجود دارد. لوله های فولادی گالوانیزه باید رزوه شوند و اتصالات آنها نیز باید اتصالات گالوانیزه باشد. این روش بیشتر برای لوله های اکسپوز استفاده می شود. جوشکاری استفاده از دستگاه های جوشکاری و الکترودها برای جوش دادن دو بخش لوله به یکدیگر است. مزیت این است که اتصال محکم است، بدون نشتی آب، بدون نیاز به لوازم جانبی و ساخت سریع است. اما نمی توان آن را جدا کرد. جوش فقط برای لوله های فولادی غیر گالوانیزه مناسب است. این روش بیشتر برای لوله های مخفی استفاده می شود. فلنج ها به لوله هایی با قطر بزرگتر (بالاتر از 50 متر) متصل می شوند و فلنج ها اغلب در انتهای لوله جوش داده می شوند (یا رزوه می شوند) و سپس دو فلنج با پیچ و مهره به یکدیگر متصل می شوند و سپس دو قسمت لوله نیز به هم متصل می شوند. با یکدیگر. اتصالات فلنجی معمولاً برای اتصال شیرها، شیرهای چک، کنتورهای آب، پمپ ها و غیره و همچنین بخش هایی از لوله که نیاز به جداسازی و نگهداری مکرر دارند استفاده می شود.